ساعت ۴:۳۰ وقت دکتر داشتم. یک ماهه گردن درد جونمو به لب رسونده. بعضی وقتها احساس می کنم خیلی جون سختم که صدام در نمیاد. امروز وقتی قبل از دکتر داشتم به گردنم فک می کردم دیدم نه واقعا درد میکنه هاااا.

۵:۳۰ زدم از شرکت بیرون. دوباره کوله رو دوشم بود و قدم زنان رفتم تا سر بریدگی عباس آباد از داخل مطهری. سوار ماشین شدم. تو راه خیابونها و مردم رو اسکن میکردم. اصولا دوست دارم مردم رو ببینم و به اعماق فکرشون پی ببرم. پشت چراغ سر عباس آباد ماشین استپ کرد. سینما آزادی از اون دست خیابون با اون صفحه دیجیتالش خودنمایی می کرد. بالاخره بعد از گذشت 10 سال این سینما افتتاح شد. هرچند خیلی نواقص داره اما با تمام کاستیها بالاخره راه افتاد. بگذریم.

ساختمان پزشکان دی. شاید یکی از گرانترین بیمارستانهای تهران همین بیمارستان دی باشه که روبروش ساختمان پزشکان دی هم هست. چند روز پیش یه فوق تخصص سرو گردن از تو اینترنت پیدا کردم که مطبش تو همین ساختمون بود. رفتم داخل طبقه اول اتاق رو پیدا کردم و دیدم صف مریض تا دم در اومده. رفتم داخل و گفتم وقت قبلی دارم. منشی که یه زن نسبتا مسنی بود شایدم روزگار چهره اش رو این قدر شکسته کرده بود گفت یکم باید صبر کنید. جلو اسمم رو تیک زد و رفتم یه گوشه وایستادم تا نوبتم بشه.

یه پیرزن رو صندلی خوابش برده بود و بقیه هم همچنان منتظر یا نشسته بودن یا وایستاده بودند. دکتر هم که داخل اتاقش با گوش و حلق و بینی مریضا سرگرم بود. اسمها دونه دونه خونده می شد. تا بالاخره صندلی ها کم کم خالی شدن و من نشستم. البته هنوز بعضی ها سرپا بودند.

پیرزنی که رو صندلی خواب بود پا شد و گفت یعنی هنوز نوبت من نشده. من وقتم ساعت ۴ بود !!!! منشی گفت خانوم برومند؟ پیرزن گفت بله. منشی گفت شما همچی خواب بودی صدای منو نشنیدی ماشالله خواب خوااااااااااااااااب بودی. پیرزن برگشت گفت وقتی شبا بیدار باشی روزا می خوابی دیگه !!!!!!!!!!!!!!!!! تو دلم قش قش داشتم به جمله ای که زده بود میخندیدم.

بنده خدا اومد جلو پول ویزیت رو حساب کرد و در حالی که می رفت سرجاش دوباره بشینه گفت تازه از اونور اومدم هنوز خوابم میزون نشده. منشی گفت حالا سعی کنید یواش چرت بزنین چون بعد از این مریض باید برین داخل. پیرزن لبخند زنون آروم رو صندلی لم داد جوری که انگار متوجه حرف منشی نشده و خودشو آماده میکرد تا بره به پادشاه ششم که احتمالا نشسته رو اسب می خواد فرار کنه برسه شاید رسید یه احوال پرسی جانانه باهاش کرد.

نگاهم روی دیوار افتاد به یه قاب که توش نوشته شده بود.

یـار مـرا غـار مـرا عشــق جگـرخـوار مـرا    یـار تویـی غار تویـی خواجه نگهدار مرا

نوح تویــی روح تویـی فاتـح و مفتوح تویی    سیــنه مشـروح تویی بر در اسرار مرا

نور تویــی سور تویـی دولت منصـور تویـی   مرغ که طور تویی خسته به منقار مرا

قطره تویی بحر تویی لطف تویی قهر تویی    قنـد تویـی زهر تویی بیش میازار مرا

حجـره خورشیــد تویـی خـانه نـاهید تویی     روضه اومیــد تویـی راه ده ای یار مرا

روز تویـی روزه تویـی حاصـل دریوزه تویی    آب تویی کوزه تویی آب ده این بار مرا

دانه تویی دام تویـی بـاده تویی جام تویی    پخته تویـی خـام تویی خام بمگذار مرا

ایــن تــن اگر کم تنــدی راه دلم کم زندی    راه شـدی تا نبـدی ایـن همه گفتار مرا