روزی که این وبلاگ راه اندازی شد اولین پستش به نام آغازی برای پایانی ناپیدا نامگذاری شد. امروز اون روز ناپیدا پیدا شد. امروز با تمام صحبتها و نظرهایی که تو پست پائین دادین دادگاه این وبلاگ رای خودشو ابلاغ کرد.

دوستون داشتم دوستون دارم اما اینجا دیگه قابل نوشتن نیست. از عید به این ور که سال تحول اسمشو گذاشتم باید یه چنین کاری می کردم. باید در اینجا تخته می شد و یه جای دیگه حرفهامو می نوشتم.

جایی که فضاش سنگین نباشه. جایی که بشه راحت حرف دلتو افکارتو بزنی.

از این کار ناراحت نیستم و بسی هم خوشحالم.

دفتر جدیدی از زندگی رو باز کردم. از امروز در این آدرس نوشته های منو می تونین دنبال کنین.

پیشول و رازهایش

نامحرمها لطف کنند و از همین جا خداحافظی کنند. این وبلاگ با تمام خاطراتش همین جا موند و تموم شد. داستان این وبلاگ خیلی وقته تموم شده اما برای حرفهای تازه یه خونه جدید نیازه.

پ ن : موقع اومدن به خونه جدید شیرینی یادتون نره. من شیرنی تر دوست دارم. حتی شمایی که از دبی سوئد کانادا اکراین مهمون این خونه بودین و همیشه سکوت تنها حرفتون بود...

پ ن : من همیشه تو صحبتهام می گم فعلا .... یا فعلا خداحافظ ....

اما اینجا و در این لحظه میگم خداحافظ...

حکم آدمی که نسبت به یکی یه حسی داشته و دوستش داشته و اون آدم تحمل این دوست داشتن رو نداشته و الان دیگه نیست چیه؟؟؟؟

۱) با تمام بی توجهی معشوق نمی تواند حس جدیدی برای خود بوجود آورد.

۲)  ۲۰۰ ضربه شلاق به همراه ۱۰۰۰۰ میلیون دلار جریمه می تواند تنها به دیگران نگاه نماید.

۳) غلط کرده بیشعور از این کارا کرده. اصلا چرا عاشق شده بوده که حالا بخواد این حرفها رو بزنه

۴) چون معشوق عاشق را ترک کرده تا چندین سال در عزای از دست دادنش بماند سپس در زمان کهنسالی و پیری می تواند زوجه اختیار کرده آن هم مصلحتی

۵) بکشینش درس عبرت دیگران بشه

۶) دلسار با رژه بردن دختران زیبا رو از جلوی چشمان وی تا حدی که جان به جان آفرین تسلیم کند.

۷) بدینش دست زنهای محله حلبی آباد تا خدمتش برسن.

۸) تبعید به جزیره آدم خوران برای جابجایی دیگهای آدم پزون

۹) این انسان اصلاح بشو نیست چون یه بار امتحانشو پس داده به هرکی ابراز علاقه کرد رفیقهاش آدرس این وبلاگ رو بدن بگن بره آرشیو این وبلاگ رو بخونه خودش پشیمون میشه میره دنبال زندگیش.

۱۰) تنها در چشمهایش نگاه کنید. چشمها دروغ نمی گویند.

۱۱) راه نداره باید بره بمیره. عرضه داشت یه کاری میکرد اون اولی ترکش نکنه.

۱۲) تکرار گزینه ۲

۱۳) این خودش نحسه گزینه ۱۳ نیاز نداره !

۱۴ ) بسته دیگه اتوبوس که چپ نکرده برای یه نفر می خوائین حکم صادر کنین همون بالاییها کافیه.

پ ن : خنده بر هر درد بی درمان دواست.

پ ن : سرمایه ی آدمی یک نفس است و آن یک نفس از برای یک هم نفس است، اگر نفسی با نفسی هم نفس است آن یک نفس از برای یک عمر بس است .

پ ن : ...........

.......................

.............

................

۵:۳۰ زدم از شرکت بیرون. دوباره کوله رو دوشم بود و قدم زنان رفتم تا سر بریدگی عباس آباد از داخل مطهری. سوار ماشین شدم. تو راه خیابونها و مردم رو اسکن میکردم. اصولا دوست دارم مردم رو ببینم و به اعماق فکرشون پی ببرم. پشت چراغ سر عباس آباد ماشین استپ کرد. سینما آزادی از اون دست خیابون با اون صفحه دیجیتالش خودنمایی می کرد. بالاخره بعد از گذشت 10 سال این سینما افتتاح شد. هرچند خیلی نواقص داره اما با تمام کاستیها بالاخره راه افتاد. بگذریم.

ساختمان پزشکان دی. شاید یکی از گرانترین بیمارستانهای تهران همین بیمارستان دی باشه که روبروش ساختمان پزشکان دی هم هست. چند روز پیش یه فوق تخصص سرو گردن از تو اینترنت پیدا کردم که مطبش تو همین ساختمون بود. رفتم داخل طبقه اول اتاق رو پیدا کردم و دیدم صف مریض تا دم در اومده. رفتم داخل و گفتم وقت قبلی دارم. منشی که یه زن نسبتا مسنی بود شایدم روزگار چهره اش رو این قدر شکسته کرده بود گفت یکم باید صبر کنید. جلو اسمم رو تیک زد و رفتم یه گوشه وایستادم تا نوبتم بشه.

یه پیرزن رو صندلی خوابش برده بود و بقیه هم همچنان منتظر یا نشسته بودن یا وایستاده بودند. دکتر هم که داخل اتاقش با گوش و حلق و بینی مریضا سرگرم بود. اسمها دونه دونه خونده می شد. تا بالاخره صندلی ها کم کم خالی شدن و من نشستم. البته هنوز بعضی ها سرپا بودند.

پیرزنی که رو صندلی خواب بود پا شد و گفت یعنی هنوز نوبت من نشده. من وقتم ساعت ۴ بود !!!! منشی گفت خانوم برومند؟ پیرزن گفت بله. منشی گفت شما همچی خواب بودی صدای منو نشنیدی ماشالله خواب خوااااااااااااااااب بودی. پیرزن برگشت گفت وقتی شبا بیدار باشی روزا می خوابی دیگه !!!!!!!!!!!!!!!!! تو دلم قش قش داشتم به جمله ای که زده بود میخندیدم.

بنده خدا اومد جلو پول ویزیت رو حساب کرد و در حالی که می رفت سرجاش دوباره بشینه گفت تازه از اونور اومدم هنوز خوابم میزون نشده. منشی گفت حالا سعی کنید یواش چرت بزنین چون بعد از این مریض باید برین داخل. پیرزن لبخند زنون آروم رو صندلی لم داد جوری که انگار متوجه حرف منشی نشده و خودشو آماده میکرد تا بره به پادشاه ششم که احتمالا نشسته رو اسب می خواد فرار کنه برسه شاید رسید یه احوال پرسی جانانه باهاش کرد.

نگاهم روی دیوار افتاد به یه قاب که توش نوشته شده بود.

یـار مـرا غـار مـرا عشــق جگـرخـوار مـرا    یـار تویـی غار تویـی خواجه نگهدار مرا

نوح تویــی روح تویـی فاتـح و مفتوح تویی    سیــنه مشـروح تویی بر در اسرار مرا

نور تویــی سور تویـی دولت منصـور تویـی   مرغ که طور تویی خسته به منقار مرا

قطره تویی بحر تویی لطف تویی قهر تویی    قنـد تویـی زهر تویی بیش میازار مرا

حجـره خورشیــد تویـی خـانه نـاهید تویی     روضه اومیــد تویـی راه ده ای یار مرا

روز تویـی روزه تویـی حاصـل دریوزه تویی    آب تویی کوزه تویی آب ده این بار مرا

دانه تویی دام تویـی بـاده تویی جام تویی    پخته تویـی خـام تویی خام بمگذار مرا

ایــن تــن اگر کم تنــدی راه دلم کم زندی    راه شـدی تا نبـدی ایـن همه گفتار مرا